سرگذشت یک نماد: اخابر

نماد اخابر

تاریخچه سهم

شرکت مخابرات ایران یکی از قدیمی‌ترین شرکت‌هایی است که سابقه فعالیت آن به بیش از ۱۰۰ سال پیش باز می‌گردد. اگر چه صنعت مخابرات از زمان ورودش به ایران همواره مورد توجه مردم بوده است؛ اما با ورود تلفن همراه و اینترنت به کشور، انقلابی در این صنعت اتفاق افتاد و به عبارتی مخابرات وارد عصر جدیدی شد.

در ادامه این مقاله قصد داریم به تاریخچه ورود تلفن به کشور، شکل‌گیری صنعت مخابرات و بررسی نماد اخابر در بازار بورس بپردازیم. 

تاریخچه ورود تلفن به ایران به حدود سال‌  ۱۲۶۳ هجری شمسی و دوران حکومت ناصرالدین شاه قاجار بازمی‌گردد. اولین تلفن توسط معین الملک (سفیر ایران در عثمانی) به عنوان ره‌آورد به شاه قاجار تقدیم گشت و با سیم‌کشی بین شمس‌العماره تا باغ سپه‌سالار، اولین تماس تلفنی در ایران برقرار شد.

پس از گذشت دو سال در ۱۲۶۵، مسیو بواتال بلژیکی (صاحب امتیاز خط آهن شهرری) از این تکنولوژی برای برقرای ارتباط بین ایستگاه تهران و شاه‌عبدالعظیم با سیم‌کشی حدودا ۸ کیلومتری استفاده کرد. در ۱۲۶۸ به دستور شاه قاجار، بین مقر ییلاقی او در سلطنت‌آباد و عمارت سلطنتی تهران، همچنین بین عمارت ییلاقی کامران‌میرزا (پسر ناصرالدین شاه) و عمارت وزارت جنگ در تهران خطوط تلفن دایر شد.

تا قبل از سال ۱۲۸۰، از تلفن تنها برای آسایش شاه قاجار استفاده می‌شد و کاربرد تجاری و سازمانی خاصی نداشت؛ اما صحبت‌های برای کسب این امتیاز صورت گرفته بود. سرانجام در ۱۲۸۰ چند تن از رجال دوره قاجار از جمله: دوست‌محمد معیرالممالک و سیدمرتضی مرتضوی شرکت خصوصی به نام «مؤسسه تلفن تبریز و حومه» را تاسیس کردند و به واسطه آن امتیاز راه‌اندازی خطوط تلفن برای مدت ۵۰ سال به آنها واگذار شد؛ این شرکت موظف بود در ابتدا برای شهر تبریز و حومه آن تا ۲۴ کیلومتر خطوط تلفن را راه‌اندازی کند؛ ولی متاسفانه تا ۱ سال پس از عقد قرارداد هیچ اقدامی انجام نداد.

در پی عملکرد ضعیف مؤسسه تلفن تبریز و حومه، این شرکت منحل شد و یکی از دو شریک یعنی مرتضی مرتضوی اموال شرکت را بابت مطالباتش ضبط کرد و متعهد شد وظایف مربوطه را انجام دهد؛ متاسفانه پس از مدتی مرتضوی فوت کرد، شرکت به سهامی تبدیل شده و عملا هیچ اقدامی در راستای راه‌اندازی خطوط تلفن انجام نشد.

در ۱۲۸۱ امتیاز احداث و بهره‌برداری خطوط تلفن بدون تعیین محدودیت زمانی در شهر مشهد به احمد منشور واگذار شد؛ و یک سال بعد یعنی در ۱۲۸۲ دوست‌محمد معیرالممالک که با توجه به عملکرد ضعیف «مؤسسه تلفن تبریز و حومه» سابقه خوشی از خود به جای نگذاشته بود، متعهد شد که این موضوع را جبران کند و امتیاز احداث و بهره‌برداری خطوط تلفن در گیلان و پس از مدتی همین امتیاز را برای تهران و در نهایت برای کل کشور را بدست آورد.

پیرو قرارداد عقد شده، معیرالممالک موظف بود با هزینه شخصی خود و ظرف سه سال کلیه خطوط تلفن تهران را راه‌اندازی کرده و ظرف ۱۰ سال همین کار را برای کل کشور انجام دهد! بدیهی است که انجام چنین کاری با هزینه شخصی ممکن نیست، لذا پس از یک سال در ۱۲۸۳ امتیاز گیلان را به حاج‌محمداسماعیل تهرانچی فروخت. تهرانچی برای درست انجام شدن کار، این امتیاز را به ۲۰ سهم تقسیم کرد، اما در واگذار کردن آنها مشکل داشت و نتوانست کاری از پیش ببرد.

سرانجام شخصی به نام حاجی‌آقا‌ کوچصفهانی امتیاز مربوط به گیلان را خریداری کرد و ظرف سه سال یعنی از ۱۲۸۴ تا ۱۲۸۷ توانست خطوط تلفن بندر انزلی، رشت ،منجیل و قزوین را راه‌اندازی کند که شامل ۷۰۰ مشترک با آبونمان ۲۰ تا ۵۰ ریال بود.

پس از فروخته شدن امتیاز گیلان، امتیاز بخش‌های دیگر به بصیرالممالک واگذار شد، اما او هم نتوانست به تعهدات عمل کند؛ و سرانجام در سال ۱۲۹۴ کمیسیونی با حضور نیرالملک هدایت (رئیس دیوان عالی و دادگاه عالی انتظامی قضات ایران)، منصورالسلطنه عدل (بنیان‌گذار دادگستری نوین ایران)، کامل مولتیور (رئیس کل پست)، مارتنس (مستشار وزارت فوائد عامه) و دلگرد (سفیر بلژیک در ایران) تشکیل شد؛ که در پی آن امتیاز راه‌اندازی خطوط تلفن از حالت فردی خارج و تشکیل یک شرکت سهامی تصویب گشت و با اکثریت آرا ارباب کیخسرو (نماینده زرتشتیان در مجلس شورای ملی) به عنوان مدیریت آن برگزیده شد.

کیخسرو در سال ۱۲۹۵ «شرکت تلفن ایران» را با شریک کردن افراد زیادی به عنوان سهامدار بنیان نهاد؛ و قراردادی با شرکت زیمنس آلمان برای فراهم کردن تجهیزات تلفن عقد کرد. ارباب کیخسرو تلاش‌های فراوانی را در راستای اجرای درست طرح‌هایی که برای صنعت مخابرات داشت، انجام داد، در بسیاری اوقات هزینه‌ها را با درآمد شخصی خود پرداخت می‌کرد و از آنجایی که زمان حکومت قاجار همه چیز تحت استثمار دولت‌های خارجی بود، او برای هر موضوعی مجبور به رایزنی با شوروی، انگلیس و… می‌شد!

به عنوان مثال او توانست از دولت شوروی اجازه ترانزیت ماشین‌آلات و تجهیزات تلفن را بگیرد، که طی این قرارداد تجهیزات مذکور مشمول عوارض نمی‌شدند و حفاظت آنها در زمان حمل تا رسیدن به خاک ایران، بر عهده نیروهای دولت شوروی بود. همچنین احداث خطوط تلفنی زیرزمینی از دیگر اقدامات وی است که توانست با عقد قراردادهایی با دو شرکت زیمنس و هالسکه در سال ۱۳۰۲ آن را به مرحله اجرا درآورد و پس از سه سال در ۱۳۰۵ خطوط تلفن جدید به بهره‌برداری رسیدند.

پس از به روی کار آمدن رضاشاه پهلوی، تغییرات فراوانی در کشور، ساختار سازمان‌ها و… صورت گرفت که مشمول «شرکت تلفن ایران» هم می‌شد، یکی از این تغییرات، واگذار کردن اجازه سیم‌کشی تلفن در هر منطقه‌ای به هیئت‌وزیران در سال ۱۳۰۸ بود. همچنین در سال ۱۳۰۹ «وزارت پست و تلگراف» درخواستی برای راه اندازی شبکه تلفن در کل کشور به مجلس داد و پیرو موافقت با این درخواست در سال ۱۳۱۰، و با دریافت وام یک میلیون تومانی از بانک ملی، توانست «شرکت تلفن ایران» را خریداری کند و نام خود را به «وزارت پست و تلگراف و تلفن» تغییر داد.

در این زمان مواردی امنیتی مانند شنود تلفن از طریق گوشی‌های سری و… وجود داشت، بنابراین کابینه دولت تصمیم به در اختیار گرفتن صنعت مخابرات گرفتند و در سال ۱۳۱۱ دولت کل سهام مربوطه را خریداری کرد؛ ولی با بالا گرفتن مخالفت‌ها از طرف رجال متعدد، دولت مجبور به بازگردادن سهام به وزارتخانه مذکور شد و در سال ۱۳۱۲ امور مربوط به تلفن مجددا در اختیار «وزارت پست و تلگراف و تلفن» قرار گرفت.

این وزارتخانه در سال ۱۳۱۶ با خرید شبکه تلفن خودکار از شرکت زیمنس که شامل ۶۰۰۰ شماره می‌شد، مرکز تلفن اکباتان را راه‌اندازی کرد؛ و همچنین به آموزش نحوه کار کردن با این تلفن‌ها به مردم پرداخت. البته این شبکه در بدو تاسیس مشکلات فراوانی داشت و مردم از قطع و وصل شدن مدام آن ابراز نارضایتی می‌کردند؛ لذا به پیشنهاد شهرداری، حق تقدمی برای تماس‌های ضروری مقرر گردید.

همچنین در این زمان اقداماتی برای راه‌اندازی شبکه بین‌المللی تلفن انجام شد، اما با توجه به روی دادن جنگ جهانی دوم و برکناری رضاشاه از سلطنت، اجرایی شدن آن برای چند سال به تعویق افتاد. از طرفی با توجه به رایزنی‌ها و قراردادهایی که ارباب کیخسرو در ازای دریافت خدمات با کشورهایی چون انگلیس و شوروی عقد کرده بود، ایران مجبور شد طی جنگ جهانی دوم، امکانات مخابراتی خود را به صورت نامحدود در اختیار نیروهای متفقین قرار دهد.

پس از منتسب شدن محمدرضا پهلوی به عنوان شاه، اتمام جنگ جهانی دوم و خروج متفقین از کشور، وزارت پست و تلگراف و تلفن سیستم کاریر یا مکالمات تلفنی بدون امکان استراق سمع را از آنها خریداری و در سال ۱۳۲۶ شرکت سهامی تلفن به صورت رسمی افتتاح شد. پس از مدتی خطوط تلفن بین‌الملل به راه افتاد و در سال ۱۳۲۷ اولین ارتباط تلفنی بی‌سیم میان تهران و لندن برقرار شد.

شرکت سهامی تلفن پیرو قراردادی با شرکت جنرال الکتریک، تصمیم به راه‌اندازی ۲۲ هزار خط جدید را داشت، اما از پس هزینه ۱۰ میلیون تومانی آن برنمی‌آمد، لذا از دولت خواست تعرفه پرداختی توسط مشترکین را بالا ببرد. دولت از این کار خودداری کرد و شرکت مذکور به دلیل عقد قراردادی که از پس آن برنمی‌آید، ناکارآمد شناخته شد؛ و در نهایت در زمان نخست‌وزیری دکتر مصدق طرح ملی شدن شرکت تلفن مطرح شد.

در سال ۱۳۳۱ مجلس شورای ملی لایحه ملی شدن شرکت تلفن را تصویب کرد و در نهایت در سال ۱۳۳۲ با پرداخت وجوه کلیه سهامداران، شرکت سهامی تلفن به مالکیت دولت درآمد. در سال ۱۳۳۴ طرح خودکار کردن شبکه تلفنی کلیه شهرستان‌ها با خرید ۱۸۰ هزار شماره تلفن خودکار از آلمان به مرحله اجرا درآمد و این طرح به کمک سیستم مایکروویو از سال ۱۳۴۳ تا پایان سال ۱۳۴۹ برای تمام خطوط بین شهری و بین‌المللی نیز اجرا شد.

با توجه به تخصصی‌تر شدن بحث‌های حوزه مخابرات، نیاز رسیدگی به امور آن و همچنین نیاز به سرمایه‌ای عظیم‌تر، در سال ۱۳۵۰ دو شرکت دولتی «سهامی تلفن» و «وزارت پست و تلگراف» با یکدیگر ادغام شدند و «شرکت مخابرات ایران» با سرمایه حدود ۵۰۰ میلیون تومان تاسیس شد.

شرکت مخابرات ایران برای چند سال مسیر خوبی را در جهت رشد و توسعه طی می‌کرد، با رخ دادن انقلاب اسلامی و پس از آن جنگ تحمیلی، تمامی طرح‌ها برای حدود ۱۰ سال متوقف شدند. پس از اتمام جنگ، مجددا توسعه فناوری مخابرات مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۳۶۸ بکارگیری سیستم‌های دیجیتال مخابراتی آغاز شد.

چهار سال بعد یعنی در ۱۳۷۲ طرح عرضه سیم‌کارت در ایران مطرح شد و در سال ۱۳۷۳ چهار عدد سیم‌کارت در اختیار نهاد ریاست جمهوری قرار گرفت. عرضه سیم‌کارت برای عموم از سال ۱۳۷۴ با نام «شبکه تلفن متحرک جیبی» آغاز شد؛ که در کنار سیم‌کارت، گوشی تلفن همراه نیز به مشترک فروخته می‌شد؛ البته پس از مدتی تلفن‌های همراه برندهایی چون نوکیا، سونی، آلکاتل و… وارد کشور شدند و ارائه گوشی تلفن به همراه سیم‌کارت متوقف شد.

اگرچه تلفن همراه برای مدت‌ها یک کالای تقریبا لوکس به حساب می‌آمد اما تا پایان دهه ۷۰ شمسی استفاده از آن به صورت کامل برای مردم جا افتاده بود. در دهه ۸۰ شمسی، مخابرات وارد مسیر جدیدی از رشد و توسعه شد. ارائه اینترنت بر بستر خطوط تلفن (آنالوگ)، ارائه خدمات sms، mms و اینترنت‌های موبایل، راه‌اندازی خطوط فیبر نوری و اینترنت ADSL همگی تحولاتی بودند که در دهه ۸۰ شمسی اتفاق افتادند.

در این زمان شرکت مخابرات ایران تصمیم به مجزا نمودن بخش تلفن همراه به واسطه تشکیل یک شرکت زیرمجموعه گرفت؛ و در همین راستا شرکت ارتباطات سیار ایران را تاسیس کرد. از این پس تمامی خدمات سیم‌کارت همراه اول به بزرگترین اپراتور شبکه تلفن همراه منتقل شد و مخابرات ایران عملیات نظارت بر آن و همچنین عملیات اجرایی تلفن ثابت را بر عهده گرفت.

نماد اخابر

قابل ذکر است پس از انقلاب اسلامی، تغییرات زیادی در ساختار سازمان‌ها اتفاق افتاد، به تصمیم شورای انقلاب بسیاری از شرکت‌های خصوصی به مالکیت دولت درآمدند و عملکرد بسیاری از آنها متوقف شد. در دوران سازندگی یا دهه هفتاد، بیشتر این شرکت‌ها مشغول بازسازی کشور، تلاش برای تولیدات داخلی و بازگرداندن ایران به عرصه‌های جهانی بودند.

دهه هشتاد (همزمان با دوران ریاست جمهوری سیدمحمد خاتمی) که اصطلاحا دوره اصلاحات نام دارد، مجددا تغیراتی در ساختار سازمان‌ها روی داد، طرح خصوصی‌سازی مطرح شد و بسیاری از عملیات مشترکی که توسط یک مجموعه انجام می‌گرفت، صورت مستقل پیدا کرد؛ و یکی از این موارد مربوط به «وزارت پست و تلگراف و تلفن» است.

دولت ایران در سال ۱۳۸۲ «سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی» را به عنوان نهادی نظارتی و تنظیم‌کننده قوانین مربوطه تاسیس کرد؛  و یک سال بعد یعنی در ۱۳۸۳ «وزارت پست و تلگراف و تلفن» را با نام جدید «وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات» و تغییر وظیفه به «برنامه‌ریزی، پشتیبانی و توسعه زیرساخت‌های مخابراتی و اطلاعاتی» معرفی کرد.

بنابراین از این پس هر اپراتور جدیدی که معرفی می‌شود (مثل ایرانسل، رایتل و…)، موظف به دریافت مجوز از این دو نهاد است و کلیه قوانین مخابراتی توسط «سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی» تبیین می‌شود و البته این سازمان از توانایی ابطال مجوزها و این قبیل موارد هم برخوردار است.

شرکت مخابرات ایران به عنوان اولین دارنده کلیه مجوزها از دو نهاد مذکور، اولین ارائه‌دهنده سیم کارت و اینترنت و یکی از بزرگ‌ترین صنایع فعال در کشور شناخته می‌شود. تکنولوژی تلفن، کمتر از ۱۵ سال پس از اختراع آن وارد ایران شد و از این رو می‌توان آن را از قدیمی‌ترین صنایع هم برشمرد؛ که طی بیش از ۱۰۰ سال، همواره در مسیر رشد و پیشرفت قرار داشته است.

پذیرش در بورس شرکت مخابرات ایران

شرکت مخابرات ایران در مرداد ۱۳۸۷ با عرضه ۵ درصد از سهام خود به قیمت ۱۵۰۰ ریال وارد بازار بورس شد. نماد این شرکت «اخابر» است و در گروه صنعت «مخابرات» فعالیت می‌کند.

لیست سهامداران اصلی شرکت مخابرات ایران به شرح زیر است:

سهامدار تعداد سهام درصد سهام
شرکت توسعه اعتمادمبین- سهامی خاص- ۲۳ میلیارد ۳۸٫۴۵۰ %
دولت جمهوری اسلامی ایران ۱۲ میلیارد ۱۹٫۷۶۰ %
شرکت واسط مالی اسفنددوم- بامسئولیت محدود- ۵ میلیارد ۸٫۴۳۰ %
شرکت ارتباطات سیار ایران- سهامی عام- ۱ میلیارد ۲٫۱۷۰ %
شرکت س اتهران س.خ-م ک م ف ع- ۸۲۷ میلیون ۱٫۳۷۰ %
شرکت س اخراسان رضوی س.خ-م ک م ف ع- ۶۶۵ میلیون ۱٫۱۰۰ %

قابل ذکر است شرکت مخابرات ایران، سهامدار دو شرکت بورسی: ارتباطات سیار ایران (به عنوان سهامدار ارشد) و تامین سرمایه لوتوس پارسیان (دومین سهامدار) است. جزئیات این سرمایه‌گذاری را می‌توانید در جدول زیر مشاهده کنید.

نام شرکت نماد بورسی بازار صنعت سهم مخابرات ایران از کل سهام
شرکت ارتباطات سیار ایران همراه بازار دوم بورس مخابرات ۸۳٫۹۱۰ %
تامین سرمایه لوتوس پارسیان لوتوس بازار دوم بورس فعالیتهای کمکی به نهادهای مالی واسط ۱۵٫۹۸۰ %

افزایش سرمایه نماد اخابر

اخابر در طول سال‌های فعالیت خود در بازار بورس تنها یک مرحله و به شرح زیر افزایش سرمایه داشته است:

سال درصد افزایش سرمایه سرمایه قبلی
(میلیون ریال)
مبلغ افزایش سرمایه
(میلیون ریال)
سرمایه جدید
(میلیون ریال)
محل افزایش سرمایه
۱۳۹۵ ۳۰٫۷ % ۴۵٫۸۷۳٫۶۵۶ ۱۴,۱۲۶,۳۴۴ ۶۰٫۰۰۰٫۰۰۰ طالبات و آورده نقدی، مبلغ اندوخته

توقف نماد اخابر

در رابطه با توقف‌های نماد اخابر، موضوعی که بیشتر از تعداد دفعات آن جلب نظر می‌کند، بازه متوقف بودن نماد است. به نظر می‌رسد اخابر پس از هر بار توقف به سختی می‌تواند مجددا به حالت مجاز بازگردد. در ادامه گزارشی از توقف‌های نماد اخابر را مطالعه خواهید کرد.

  • از ۱۳۹۹/۰۳/۲۷ الی ۱۳۹۹/۰۵/۲۰ به مدت ۵۵ روز
  • از ۱۳۹۷/۱۱/۱۶ الی ۱۳۹۸/۰۱/۱۷ به مدت ۶۰ روز
  • از ۱۳۹۵/۰۶/۲۰ الی ۱۳۹۵/۰۷/۲۷ به مدت ۳۸ روز
  • از ۱۳۹۵/۰۲/۲۷ الی ۱۳۹۵/۰۳/۳۰ به مدت ۳۴ روز
  • از ۱۳۹۵/۰۱/۲۲ الی ۱۳۹۵/۰۲/۱۲ به مدت ۲۱ روز
  • از ۱۳۹۵/۰۱/۰۹ الی ۱۳۹۵/۰۱/۲۱ به مدت ۱۲ روز
  • از ۱۳۹۴/۱۲/۲۴ الی ۱۳۹۵/۰۱/۰۸ به مدت ۱۴ روز
  • از ۱۳۹۲/۰۲/۱۱ الی ۱۳۹۲/۰۳/۰۱ به مدت ۲۱ روز
  • از ۱۳۹۱/۰۲/۰۹ الی ۱۳۹۱/۰۳/۰۲ به مدت ۲۴ روز
  • از ۱۳۸۹/۰۲/۱۳ الی ۱۳۸۹/۰۳/۰۹ به مدت ۲۷ روز
  • از ۱۳۸۹/۰۱/۱۸ الی ۱۳۸۹/۰۲/۰۵ به مدت ۱۸ روز
  • از ۱۳۸۸/۱۱/۱۱ الی ۱۳۸۸/۱۲/۲۳ به مدت ۴۲ روز
  • از ۱۳۸۸/۰۵/۱۰ الی ۱۳۸۸/۰۶/۰۴ به مدت ۲۵ روز
  • از ۱۳۸۷/۰۹/۱۵ الی ۱۳۸۷/۱۲/۲۶ به مدت ۱۰۱روز

بالاترین قیمت نماد اخابر

اگر چه سهام اخابر در مرداد ماه ۱۳۸۷ با قیمت ۱۵۰۰ ریال عرضه شد، اما در کمتر از سه ماه بعد یعنی آبان ۱۳۸۷ به پایین‌ترین قیمت خود ۸۰۸ ریال رسید. همچنین بالاترین قیمت نماد اخابر مربوط به مرداد ۱۳۹۹ به مبلغ ۲۳۲۹۰ ریال است. نمودار زیر نوسان قیمت اخابر را از ابتدای زمان فعالیت وی تاکنون نمایش می‌دهد:

نماد اخابر

سخن آخر

نماد اخابر را در بازار سرمایه از چند وجه مختلف می‌توان بررسی کرد. اخابر دارای توقف‌های طولانی بوده و از طرفی رشد قیمت چشمگیری در آن مشاهده نمی‌شود، بنابراین هرگز نمی‌تواند سهم مورد علاقه نوسان‌گیران و حتی مناسب سرمایه‌گذاری با استراتژی کوتاه‌مدت باشد.

اما از طرفی شرکت مخابرات ایران دارای چند ویژگی مثبت است که توجه سهامداران به خصوص با استراتژی بلندمدت را به خود جلب می‌کند. این شرکت پیشینه‌ای طولانی (بیش از ۱۰۰ سال) دارد؛ شرکت بورسی ارتباطات سیار ایران، از زیرمجموعه‌های وی است؛ صنعت مخابرات هر روز در حال پیشرفت بوده و کم‌کم کلیه ابعاد زندگی ما (مثل کسب‌وکار، آموزش و…) صورت مجازی به خود خواهد گرفت، که این موضوع نیز وابسته به صنعت مخابرات است.

به عبارتی اخابر علاوه بر قدمت طولانی، آینده‌ای روشن پیش رو خواهد داشت و به نظر نمی‌رسد که این صنعت تا سال‌ها بعد دچار تزلزل شود؛ و اگر شما از آن دسته افرادی هستید که بررسی روزانه بازار بورس یا انجام معاملات پیوسته برایتان دشوار است، اخابر انتخاب خوبی خواهد بود.

این سهم روندی تقریبا ثابت را طی می‌کند؛ با توجه به گستردگی صنعت مخابرات، آینده آن تضمین شده است و از آنجایی که استراتژی شما بلندمدت است، توقف‌های طولانی اخابر مشکلی در فرآیند سرمایه‌گذاریتان ایجاد نخواهد کرد.

این نکته را در نظر داشته باشید که در تابستان ۱۳۹۹ (زمان اصلاح بازار) که بیشتر سهام منفی بودند، اخابر در حال سوددهی بود و افزایش قیمت آن در تصویر ارائه شده طی مقاله قابل مشاهده است؛ و این موضوع را می‌توان دلیلی بر واقعی بودن قیمت سهم اخابر و بنیادی بودن آن دانست.